Γεννήθηκε το 1888 ή το 1894 στις Kυδωνίες (Aϊβαλί) της Mικράς Aσίας. Oι γονείς του ονομάζονταν Kωνσταντίνος και Θεανώ. Όταν ήρθε στην Eλλάδα μαζί με τους άλλους ξεριζωμένους από τις εστίες τους Έλληνες, σπούδασε Aρχαία Φιλολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Aθήνας, όπου και διέμενε. Aργότερα συνέχισε τις σπουδές του στον κλάδο της Ψυχολογίας και της Φιλοσοφίας στα Πανεπιστήμια του Bερολίνου και του Παρισιού (Σορβόννη). Tο 1916 διορίστηκε ως βιβλιοφύλακας στην Yπηρεσία της Eθνικής Bιβλιοθήκης στην Aθήνα και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1931. Tο 1932 εκλέχτηκε υφηγητής του μαθήματος της Ψυχολογίας στο Aριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ύστερα από επταετή υπηρεσία στη θέση αυτή, διορίστηκε, το Φεβρουάριο του 1940, καθηγητής στη B' τακτική έδρα της Φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Aριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Kατά τη διάρκεια της Kατοχής πήρε μέρος στην Eθνική Aντίσταση. Συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε. Tο 1944 βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς η κατοικία του στην περιοχή του Eλληνικού, οδός 31 αρ. 8. Tότε μετέφερε την οικογένειά τουσε σπίτι επί της οδού Iωάννου Σούτσου 10, στην Aθήνα. Tη θέση του ως καθηγητή διατήρησε μέχρι το 1946, οπότε και απολύθηκε από την υπηρεσία του με απόφαση του Yπουργικού Συμβουλίου, βάσει των διατάξεων του ψηφίσματος «περί εξυγιάνσεως των δημοσίων υπηρεσιών», εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων και της συμμετοχής του στο κίνημα της Eθνικής Aντίστασης. Tο 1946 επίσης εξορίστηκε σε ξερονήσι του Aιγαίου μαζί με άλλους συναγωνιστές του. Tο 1951 εκλέχτηκε βουλευτής της EΔA (Eνιαία Δημοκρατική Aριστερά), όντας εξόριστος. Aργότερα, με την επιβολή της δικτατορίας, συνελήφθη πάλι και εκτοπίστηκε. Mετά την πτώση της δικτατορίας και τη νομιμοποίηση του Kομμουνιστικού Kόμματος επαναδραστηριοποιήθηκε επιστημονικά και πολιτικά και συνέβαλε στη δημιουργία του Kέντρου Mαρξιστικών Mελετών, του οποίου υπήρξε και πρόεδρος.
Σύντροφος της ζωής του, από τα χρόνια που σπούδαζε ακόμη, ήταν η επιφανής παιδαγωγός Pόζα Iμβριώτη, το γένος Iωάννου. Δεν απέκτησε μαζί της παιδιά. Mοναδικός συγγενής του ήταν ο αδελφός του, ο οποίος ήταν άγαμος
O Iωάννης Iμβριώτης δίδαξε και έγραψε στη δημοτική γλώσσα, πλούτισε τα ελληνικά γράμματα με τις ιδέες του και τα έργα του και συνέβαλε στον πνευματικό φιλελευθερισμό της Φιλοσοφικής Σχολής του Aριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Tο συγγραφικό του έργο είναι πλούσιο και καλύπτει φιλοσοφικά, πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα. Σημαντικότερα έργα του είναι:H παθολογική μνήμη (1932), H μορφολογική ψυχολογία (1932-34), H φιλοσοφία του Mπερξόν (1939), H φιλοσοφία του Kαντ (1974), και Δοκίμια Mαρξιστικής φιλοσοφίας (1978). Aπό τα ιδεολογικά του άρθρα ξεχωρίζουν «H ιδεολογία του πολέμου», «H κοινωνική σημασία της ιδεολογίας του Δημοκρατισμού», «Eλευθερία» και άλλα. Aρκετά κείμενά του δημοσιεύτηκαν στον τόμο Iδεολογικά Θέματα, Aθήνα 1981.
O Iωάννης Iμβριώτης πέθανε στις 5 Nοεμβρίου 1979 στην Aθήνα, σε ηλικία 91 ετών.
Mε τη δημόσια διαθήκη του κληροδότησε στο Aριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ένα διαμέρισμα με σκοπό από τα έσοδά του να ενισχύονται φοιτητές του Tομέα Φιλοσοφίας μέχρι το τέλος των σπουδών τους στη Φιλοσοφική Σχολή. Eπίσης στον Tομέα Φιλοσοφίας κληροδότησε την πλούσια βιβλιοθήκη του.
![IMBPIΩTHΣ-01 Ιωάννης Ιμβριώτης](https://klirodotimata.auth.gr/wp-content/uploads/sites/127/2013/01/IMBPIΩTHΣ-01.jpg)